تـــــو لـــــدت مـــــبـــــارک...

آن لبانی که دست خود عشق آنها را ساخته است

با نفس  و دمی آهسته صدایی کرد که گفت: ((من متنفرم)).

به منی گفت که به خاطر او از حال رفته ام و از پا درآمده ام.

اما وقتی که حال پر درد مرا دید بلافاصله دلش برحم آمد و آن زبان همیشه شیرین را که با ملایمت و شیرینی برای صدور حکم محکومیت من  بکار رفته بود سرزنش کرد و آنرا آموخت که دوباره با پذیرش سخن گوید.

(( من متنفرم )) را به پایانی تغییر داد که مثل روز شیرین ملایمی به دنبال شب آمد ، شبی که مثل شیطانی بال درآورده و از بهشت به جهنم گریخت.

و او (( من متنفرم )) را از تنفر جدا کرد و دور انداخت و زندگی مرا نجات داد و حمایت کرد در حالی که گفت : (( از تو متنفر نیستم...)).

عشق چیزی نیست که بتوانیم آنرا قسمت کنیم

عشق ، کم و زیاد بر نمی دارد.

عشق ، یا هست یا اصلا نیست.

وقتی یک نفر را واقعا دوست داریم ، همه کس و همه چیز را با او دوست داریم.

عشقی که همگان را در آغوش نگیرد ، رنگی از شهوت و نیاز در خود دارد.

عشق حقیقی ، عشقی است فراگیر.

تو را دوست دارم و به خاطر تو به همه جهان عشق می ورزم...     

                                                                                 ((  جبران خلیل جبران ))